Όταν μετράμε το προσδόκιμο ζωής, μετράμε μεσοσταθμικά πόσο ζει ένας οργανισμός, …

Όταν μετράμε το προσδόκιμο ζωής, μετράμε μεσοσταθμικά πόσο ζει ένας οργανισμός, μετρώντας την ηλικία του κάθε είδους μέχρι την στιγμή του θανάτου του.
Τι συμβαίνει άραγε με την ανόργανη ύλη;
Εκεί η επιστήμη αντί για το προσδόκιμο, φέρνει στο προσκήνιο την ημι-ζωή.
Κάθε χημικό στοιχείο και κάθε σωματίδιο έχει έναν στατιστικά μεσοσταθμικό χρόνο αποσύνθεσης σε περισσότερο στοιχειώδη και απλούστερα μέρη. Η ημιζωή έχει να κάνει με το πόσο χρόνο χρειάζεται για να διασπασθεί σε απλούστερα μέρη ή σε υποατομικα σωματίδια.
Ο “βασιλιάς της σκόνης” των σωματιδίων είναι το πρωτόνιο!
Χρειαζεται 10³⁵ χρόνια για να έχει 50% πιθανότητες να διασπαστεί.
Δεν το λές και ασταθές!
Όταν δηλ το σύμπαν θα έχει γίνει σκόνη και θρύψαλα, όταν κάθε μορφή ύλης θα έχει αραιώσει, ο χώρος θα έχει ξεχειλώσει, η βαρύτητα δεν θα μπορεί να παίξει κανένα ρόλο και τα πάντα θα είναι νεκρά κ ατάκτως ερριμένα, το πρωτόνιο θα ζει και θα βασιλεύει με την δομή του ακέραιη, το φορτίο του, τη χάρη του, τα όλα του…

Όταν μετράμε το προσδόκιμο ζωής, μετράμε μεσοσταθμικά πόσο ζει ένας οργανισμός, ... 1


Πηγή